Rycerstwo polskie to jedna z warstw społecznych funkcjonujące w Polsce w okresie średniowiecza.Trudnili się służbą wojskową.Rycerstwo polskie,ze względu na swoją funkcję,należało do uprzywilejowanej grupy społecznej,posiadając liczne przywileje.Posiadało własny Kodeks rycerza,który był zapisem najważniejszych zasad dotyczących zachowania rycerzy w różnych dziedzinach życia.Zawisza Czarny należał do największych postaci polskiego rycerstwa,do dziś krążą o nim legendy.Wasal,czyli osoba podległa zwierzchności swojego suwerena,miał za zadanie służyć wiernie,przede wszystkim w formie służby wojskowej i ochraniania swojego pana,w zamian otrzymując liczne przywileje.Działania wasala było objęte specjalnymi zasadami,ujętymi w formie etosu i kodeks rycerski.Giermek otrzymywał tytuł rycerski podczas specjalnej ceremonii pasowania.W XIII i XIV rycerstwo polskie przekształciło się w szlachtę.W Europie,tytuł rycerski należał do niższych tytułów szlacheckich.Zupełnie inaczej wyglądało to w Polsce,gdzie zgodnie z zasadą równości szlacheckiej cała szlachta była zaliczana do rycerstwa,czasami określano ją również zamiennie kawalerami.Kodeks rycerza uczynił z polskiej szlachty jedną z lepszych w Europie.Przykładem dzielnego i wyjątkowo popularnego w tym czasie był Zawisza Czarny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz